شبی از

      میان دو پنجره

                    از حنجره سکوتم

                                     صدایت کردم

وتو مرا به اوج بردی

    به صدای بی انتها

        به کمال بی همتا

            و به انتهای سکوت

آنگاه رهایم کردی

و فکر کردی می مانم

اما سرنوشت من سقوط بود

                               سقوط........

حال

  دیگر از دلم

            چیزی نمانده

چشمانم را داده ام

و بر فراز قله ات ایستاده ام

                      شاید مرا بگیری.